...ale się działo! Ten kto był to wie :-) Nasze wyjście do schroniska odbywało się właściwie w dwóch ekipach: Ekipa 1 w składzie: Agusia, Dorotka i Adaś - szli szlakiem czerwonym klasycznym z Villanova (1223), Ekipa 2 -jednoosobowa tzn. ja - miałam wybiec z Bobbio Pellice (750) do schroniska drogą szutrową. Taki był przynajmniej plan działania. A co z realizacją? Ekipa 1 dotarła do schroniska zgodnie z planem i zaczęła świętować winem swoje wejście nie czekając oczywiście na Ekipę 2, która miała pewne problemy :-)...nie będę wnikać w szczegóły :-))), nie chcę się powtarzać ale ten kto był to wie, jakie problemy ;-) Ekipa 2 była dość spóźniona, bo dotarłam do schroniska po 2:31, próbując zdobywać Jervis praktycznie dwoma drogami :-): szutrową (po 40 min nastąpił tzw. "wycof" :-)) a następnie szlakiem czerwonym po lewej stronie rzeki, pokonując przewyższenie około 1300 m. Pomimo, że Ekipa 1 nie poczekała na mnie z winem :-), chciałabym Wam podziękować, że wnieśliście na górę moje rzeczy: picie, kurtki i buty (bez tych rzeczy chyba bym na górze umarła z zimna) oraz za to gorące przywitanie w schronisku!!! Po prostu niezapomniane przeżycie! I oczywiście gratuluję Ekipie 1, że byli pierwsi na szczycie (chciałam się w sumie z Wami ścigać ale mi nie wyszło ;-)) i że tak dzielnie walczyliście z porywistym wiatrem!!! Ps. Za 2 tygodnie, jak pogoda będzie sprzyjać, atakujemy (tym razem w jednej ekipie:-)) Punta Nera 3046 m.n.p.m- konieczne rakiety śnieżne i kijki!

 

Jak mawia Kasia 'nie po to przejechałyśmy pół świata, żeby siedzieć na tyłku w akademiku...' toteż z niedoleczonym zapaleniem gardła i kapitalną ekipą w składzie Anulka, Agusia, Adaś dnia słonecznego i potwornie wietrznego wybraliśmy się do schroniska Willy Jervis. Trasa bajeczna, skróty skałkowe fantastyczne, wiatr od początku szalony. Adaś nie popuszczał nam ani przez chwilę, więc trasę pokonaliśmy w 1 h 10 min. Na ostatniej prostej już widzieliśmy schronisko (z naderwaną przez wiatr blachą na dachu!), a oprócz niego rozciągające się polany i wyrastające nad nimi potężne góry... widok (plus wiatr) zapiera dech. Ania dotarła jakiś czas po nas, przywitała ją zasłużona burza oklasków ze strony wszystkich obecnych w schronisku - po trasie liczącej ponad 20 km., z ciągłym wiatrem w twarz i pomyłką, która kosztowała ok. godzinę, przemarznięta do szpiku, a mimo to dobiegła! To jest prawdziwy charakter i wola walki! Brawo Aniu! Agusi należą się podziękowania za wspaniały fotoreportaż. Adasiowi - za pomocną dłoń i ratowanie mi życia na lodzie. Ani - za mistrzowski przykład. Mateuszowi - za pożyczenie mi kurtki, bez której i ja bym przemarzła:-) Dobrze jest się czasem trochę zmęczyć! Mam nadzieję, że jeszcze nie raz i w coraz wyższe partie gór wspólnie wyruszymy!:-) A za jakieś 1,5 roku może dołączę i do wspinaczki... :-)

 

Bardzo ciekawa trasa na początek sezonu. Trasę można pokonać ubitą drogą szutrową, albo skrótami, które są ciekawsze. W schronisku bardzo dobre jedzenie oraz wino;) nawet odkryłem darmowe (ciekawe na jak długo) wifi.