Półmaraton w Turynie był dla mnie wyjątkowym i bardzo ważnym biegiem z dwóch powodów: miałam bardzo silne wsparcie moich przyjaciół i siłą rzeczy nie mogłam ich zawieść, oraz nadal miałam ogromną chęć walki z czasem i złamania bariery 01:30 w tym roku, a że bieg ten był ostatnim w tym sezonie, nie pozostawało nic innego jak pełna koncentracja i bojowa postawa biegowa :-)! I tak się zaczęło...Target na ten bieg ustalony przez Artura :-) 01:29 (choc jak potem sie dowiedzialam mialo byc 01:25 ;-)) i też taką obrałam taktykę biegową. Pierwsze pięć km na nie rozgrzanych do końca mięśniach biegło się, co tutaj dużo pisać, jakoś sztywno, fajnie, że na 3-cim km stała Agnieszka krzycząca forza!!!! (miałam na uszach słuchawki ale Agusię słyszałam bardzo dobrze :-)gorąca kobieta) Adaś i Krzyś;no i ten szalik z napisem POLSKA!! to było coś, dziękuję Wam za to! Z kolejnymi kilometrami było coraz lepiej, organizm przyzwyczajał się do szybkiego tempa, mięśnie były już rozgrzane...pierwszy punkt odświeżania miedzy 5 a 6 km...nic nie piłam natomiast chciałam sobie wziąć gąbkę ale Pan, który ja podawał tak ją mocno trzymał, że mi jej nie puścił (trzymał okolo 5 gąbek w jednej ręce więc jakby puścił mi jedną to wszystkie pozostałe spadłyby na ziemię, więc nie puszczał żadnej :-))...co się będę mocować...pobiegłam dalej :-(. Aż tak do 11 km, gdzie dopadł mnie pierwszy kryzys (wtedy jeszcze nie wiedziałam, że przede mną jeszcze seria kryzysów)...wiedziałam, że biegnę za szybko, na 15 km nadrobiłam 3 min vs planu ale chyba nałożyłam sobie za szybkie tempo z samego początku i organizm zaczął słabnąć i to przerażająco szybko...dwie dziewczyny mnie wyprzedziły, tak po prostu...następnie faceci jeden za drugim!...musiałam się skoncentrować i myśleć tylko o celu! I takim bardziej psychologicznym niż fizycznym sposobem dotarłam do mety z czasem 01:27:44 plasując się na 13 pozycji w klasyfikacji generalnej kobiet i pierwszym wśród amatorów nie zrzeszonych. Mam nadzieję, że Artur jest usatysfakcjonowany :-). Chce złożyć podziękowania: Agnieszce, która specjalnie na ten ważny dla mnie dzień wzięła urlop i z całego swojego serca mnie wspierała gorącymi okrzykami i za to, że zawsze tak szczerze cieszy się moimi wynikami, Adasiowi, który pomimo przeziębienia przyszedł mi kibicować w ten chłodny poranek (zawsze można na niego liczyć) i zaraz na mecie podał mi mój ulubiony napój oraz Krzysiowi. Specjalne podziękowania dla moich Rodziców, którzy mnie zawsze wspierają poprzez dobre słowo oraz Olkowi za zawsze miłe wsparcie sms-ami i za to, że pamięta! Arturowi dziękuje, że wierzył we mnie, ze zlamie 01:30.